روش‌های آزمایش برای خواص مکانیکی مهره‌های ضد شل شدن{0}

بار اثبات یک بار محوری اعمال شده خارجی است. تحت این بار، مهره نباید هیچ نشانه ای از کنده شدن نخ یا شکستگی نشان دهد. در زمینه آزمایش، بار اثبات به عنوان یک مقدار عددی خاص عمل می کند. با این حال، در زمینه برنامه‌های کاربردی طراحی، بار اثبات حداکثر حد را نشان می‌دهد.

 

در طول آزمایش، بار اثبات شده از طریق یک پیچ آزمایشی یا سنبه ماشینی که تحت بارگذاری محوری قرار می گیرد، به مهره تحت ارزیابی اعمال می شود. هنگامی که بار برداشته شد، مهره خود قفلی باید بتواند آزادانه از پیچ یا سنبه جدا شود. این الزام اخیر به ویژه قابل توجه است، زیرا تأیید می کند که درجه اعوجاج نخ برای گیر کردن نخ های جفت شونده کافی نیست. آزمایش‌ها نشان داده‌اند که زمانی که بار خارجی اعمال‌شده به 95 درصد سطح بار مورد نیاز برای ایجاد کنده شدن نخ می‌رسد، تشنج نخ رخ می‌دهد.

 

در اکثر استانداردهای حاکم بر درجه‌های استحکام مهره‌های خود قفل شونده، بار اثبات بر حسب «تنش»-به‌ویژه بر حسب پوند بر اینچ مربع (psi) بیان می‌شود. برای محاسبه بار اثبات واقعی بر حسب پوند، تنش اثبات (psi) در ناحیه تنش ضرب می شود.

 

نکته مهمی که باید به آن توجه داشت این است که، جدای از رابطه آن با ناحیه تنش، بار اثبات هیچ ارتباط مستقیمی با بست‌های رزوه{0} خارجی خاصی که مهره قرار است با آنها جفت شود، ندارد.

 

بار ضد مخروطی یک بار محوری خارجی است که یک مهره باید آن را تحمل کند. در طول اعمال این بار، مهره خود قفل شونده نباید هیچ علامتی از کنده شدن نخ یا ترک خوردگی دیواره داخلی نشان دهد. در روش آزمایش، مهره خود قفل شونده بر روی یک واشر سخت شده و مخروطی با زاویه 120 درجه نصب می شود. هدف واشر مخروطی ایجاد یک نیروی شعاعی به بیرون قوی است که باعث می شود دیواره های داخلی مهره در هنگام بارگذاری محوری منبسط شوند. اگر مهره ای در این آزمایش شکست بخورد، خرابی معمولاً به ترک خوردگی دیواره داخلی نسبت داده می شود تا جداسازی نخ.

 

آجیل های در نظر گرفته شده برای -محیط های با دمای بالا-که تحت ASTM A194 پوشش داده شده است-همه مشمول آزمایش بار اثبات مخروطی هستند. علاوه بر این، استانداردهای حاکم بر یکپارچگی سطوح ناپیوسته روی مهره‌های خود قفل شونده{6} به طور خاص الزام می‌کند که مهره‌های دارای درز تحت آزمایش بار اثبات مخروطی قرار گیرند. گذراندن این تست نشان می‌دهد که درزهای موجود روی مهره خود قفل شونده به حدی نرسیده‌اند که عملکرد عملکردی مهره را به خطر بیندازند.